Ξαναβγαίνει η Μαντολινάτα στο Νησιώτικο Καρναβάλι

Απόκριες 2010.

 Φωτογραφία απάχηδων 1958

Φωτογραφία απάχηδων 1958, από το βιβλίο του Δημ. Κούτη

Μια δυο χρονικές ανάσες και το πνεύμα της αποκριάς, που συνδέεται με τις απώτατες πατρογονικές μας ρίζες και τη Διονυσιακή λατρεία, προβάλλει.

Αποκριάτικο Νησιώτικο καρναβάλι με αναμνήσεις νοσταλγικές και στοιχεία προγονικής κληρονομιάς, φιλτραρισμένα μέσα από την πολυετή ιστορική παράδοση των εκατόν πενήντα χρόνων, συνεχίζουν δυναμικά την πορεία τους, ενώ αυθόρμητα ξαναζωντανεύουν κάποιες άλλες παλιές καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Οι εθελοντές Μεσσήνης, μετά από πρόταση εθελοντή μέλους μας, αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στο Νησιώτικο καρναβάλι, αναβιώνοντας φέτος τη «Χορωδία – Μαντολινάτα», που οι απαρχές της τοποθετούνται πολύ παλαιότερα και συνδέονται βαθιά με την πολιτιστική κληρονομιά της Μεσσήνης.

 Η πρόταση αυτή έτυχε θερμής υποδοχής κυρίως από τους μεγαλύτερους, που νοσταλγοί του παρελθόντος επιθυμούν να συνδέσουν το φετινό με το παραδοσιακό νησιώτικο καρναβάλι.

 Στόχος μας, λοιπόν, να ξαναζωντανέψει η παράδοση και να μπολιαστεί με νέα στοιχεία, ενσωματωμένα στο σημερινό αποκριάτικο καρναβάλι.

Επόμενη σκέψη μας ήταν να συζητήσουμε με τον άνθρωπο τον ειδικό, που θα μας βοηθούσε στην υλοποίησή της. Η πρόταση ήταν ομόφωνη. Ο Δημήτρης Κούτης, διευθυντής της μουσικής σχολής «Ίαμβος» οργάνωνε από παλιά τη μαντολινάτα, δρώμενο μουσικό κυρίως, με χορευτικό ρυθμό.

Επισκεφτήκαμε το Δημήτρη Κούτη στη Σχολή του και γνωστοποιήσαμε το σχέδιό μας. Δέχτηκε με ενθουσιασμό να μας βοηθήσει. Ο πρωταγωνιστής της παραδοσιακής μαντολινάτας άρχισε να μας μιλάει για ξεχασμένους απάχηδες, ντομινοφόρους, μουσικούς και κλόουν, που περίμεναν το σύνθημα να ξεκινήσουν και πάλι από το ορμητήριό τους, το «αργαστηράκι» ή κρεμάλα, όπως λέγεται σήμερα.

Στη συνέχεια άνοιξε παλιές ντουλάπες, που φύλαγαν προστατευτικά τις ανάλογες φορεσιές – κειμήλια. Αυτή τη στολή τη φορούσε ο τάδε, εκείνη η στολή προέρχεται από έναν παλιό περιοδεύοντα θίασο, η δείνα στολή είναι ο παλιός αυθεντικός αρλεκίνος, διηγιόταν με ενθουσιασμό, ενώ με το άγγιγμά του χάιδευε με σεβασμό τον αποκριάτικο θησαυρό του. Το ενδιαφέρον του κορυφώθηκε στην περιγραφή της στολής του κωμικού αρχιμουσικού, της αυτοσχέδιας στολής σμόκιν…από λινάτσα και το πανύψηλο καπέλο, που κατασκευαζόταν επί τόπου στα μέτρα του αρχιμουσικού.

Η περιγραφή για την τελετουργία της μεταμφίεσης συνεχίστηκε. Τραγιάσκες μαύρες, μουτσούνες, μολύβια για βάψιμο, προσωπεία, ζωνάρια και μαντίλια, όλα χειροποίητα, ήταν απολύτως απαραίτητα για τη μεταμφίεση σε απάχηδες. Τα μουσικά όργανα, επίσης, ακορντεόν, μαντολίνα, μαντόλες, κιθάρες ένα κούρδισμα μόνο χρειάζονταν για να βρουν το ρυθμό τους και να ακουστεί και πάλι το «Mαρς του Αβέρωφ» ( δύο τετάρτων).

Ο ενθουσιασμός του μουσικού … το μπόλιασμα της παράδοσης είχε μεταβιβαστεί και σε μας. Ο Δημήτρης Κούτης θα ήταν ο οργανωτής της κομπανίας μας. Το τεχνικό μέρος και τη διδασκαλία την είχε αναλάβει ο επαΐων. Δεν υπήρχε πια ανησυχία για την επιτυχία της μαντολινάτας παρά μόνο γλυκιά προσμονή για να ξεχυθεί ο μαγικός της ήχος στις γειτονιές και τις παραδοσιακές φωτιές.

Αποφασίστηκε η μαντολινάτα να απαρτίζεται από καρναβαλιστές διαφόρων ηλικιών για να θυμηθούν και να απολαύσουν οι μεγαλύτεροι, να βάλουν τη σφραγίδα τους οι νεότεροι για τη γόνιμη αναβίωση της παράδοσης και όλοι μαζί να ανανεώσουμε το ραντεβού για τον επόμενο χρόνο.