ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

ΠΑΡΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΝΤΙΝΑΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ" Αύγουστος 2013

Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΘΑ ΤΕΛΕΣΤΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 3:00 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΛΑΒΑΝΗ 7/8/2013 Οι Εθελοντές Μεσσήνης είμαστε αληθινά χαρούμενοι και νιώθουμε μεγάλη τιμή να αρθρώσουμε λόγο για τον Δημήτρη Βαλαβάνη, που από τα παιδικά του χρόνια τον φιλοξενεί η Μακαρία γη και έκτοτε διαχρονικά ενεργός και ανήσυχος πολίτης συνεχίζει την ζωή του στην πόλη τής Μεσσήνης. Δεν θα αναφερθώ στο έργο του, το οποίο θα παρουσιάσει με τον δικό του τρόπο ο καλός συνάδελφος Νίκος Φουσιάνης. Θα μου επιτρέψετε όμως να ιστορήσω τον βίο του, χωρίς να ακολουθήσω το τυπικό μιας βιογραφίας. Ο Δημήτρης Βαλαβάνης, ο Τάκης για τους φίλους του, είναι ένας άνθρωπος απλός, ανεπιτήδευτος και δεν αρμόζουν για την προσωπικότητά του μεγαλοστομίες και τυπικότητες. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο τού Τάκη Βαλαβάνη «Αναδρομές στο χρόνο» επανήλθε στη μνήμη μου αποσπασματικά η μαρτυρία με την οποία ξεκινά το βιβλίο του και η οποία με είχε εντυπωσιάσει βαθύτατα. Γράφει, λοιπόν, «όταν βρίσκομαι έξω από την πόλη μας κάποιοι άνθρωποι με ρωτούν από πού είμαι και εγώ απαντώ ότι είμαι από το Νησί». Ο Δ. Βαλαβάνης ήρθε μικρός από την Ήπειρο και άπλωσε ρίζες γερές στο Νησί, την δεύτερη πατρίδα του. Μεταφέρω τα ίδια του τα λόγια όπως μου τα έχει αφηγηθεί. «Γεννήθηκα στο Γκρίμποβο Ιωαννίνων. Μετά την γέννησή μου ο πατέρας μου ξενιτεύτηκε στην πλούσια Καλαμάτα κι εγώ μεγάλωνα με τους παππούδες μου και την μάνα μου που έβοσκε τα γίδια στα όχτια του Καλαμά. Στα 1931 η κυρά Πολυξένη, η μάνα μου, αφού μεγάλωσα λίγο άφηκε το Γκρίμποβο και τα γίδια και κρατώντας με από το χέρι ήρθε κοντά στον άντρα της ύστερα από τρεις μέρες ταξίδι και από τότε είμαστε εδώ στη Μεσσήνη». Έκτοτε με την Μεσσήνη τον συνδέουν άρρηκτοι δεσμοί. Εδώ ζει τα περισσότερα χρόνια τής ζωής του, Νησιώτης πια, ανάμεσα στους Νησιώτες, τους δικούς του ανθρώπους, που τον εκτιμούν, τον σέβονται και τον αγαπούν. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο πρώτο δημοτικό σχολείο Μεσσήνης, που τώρα είναι η Αγροτική τράπεζα και φοίτησε στο γυμνάσιο Μεσσήνης χωρίς να το ολοκληρώσει λόγω της εισβολής των Ιταλών. Δικαιωμένος πρωταγωνιστής ζωής, άνθρωπος του μόχθου και της βιοπάλης εργάστηκε ως μυλωνάς, σε αλωνιστικές μηχανές και ως μηχανουργός. Δύσκολα τιμώνται άνθρωποι εν ζωή. Στον Δ. Βαλαβάνη αποδίδεται η οφειλόμενη τιμή, γιατί όλοι τον νιώθουμε δικό μας άνθρωπο, τον συμπολίτη που πάντοτε έχει να πει για όλους μια καλή κουβέντα. Άνθρωπος καλοπροαίρετος, με βαθιά κριτική ματιά, αναφέρεται με αγάπη και φιλικότητα στους άλλους συγγραφείς και πνευματικούς ανθρώπους τής πόλης μας. «Είναι φίλοι μου», μου εξηγεί με υπερηφάνεια. Αναφέρεται στο Στέφανο Ληναίο, την Νίκη Κακαβά, τον Γιώργο Μαρκόπουλο, την Καίτη Καγκαράκη και συνεχίζει να ονοματίζει συμπολίτες μας για την πολύτιμη προσφορά τους στον πολιτισμό. Όταν αναφέρεται στη γενέτειρά του, διακρίνει κανείς τον ακατάλυτο δεσμό και την υπερηφάνεια του για τον τόπο καταγωγής του. Συχνά αναφέρεται στο ηπειρώτικο γεφύρι τής Πλάκας και αφηγείται την ιστορική σημασία του για τον ελληνισμό. Δεν παραλείπει, επίσης, να συμπεριλαμβάνει στα βιβλία του φωτογραφίες με παλιά σπίτια και νερόμυλους του Γκρίμποβου. Παρόλο που έφυγε στα επτά του χρόνια από το Γκρίμποβο, αναγνωρίζει κανείς τα καθοριστικά ηπειρώτικα χαρακτηριστικά του τόπου του, τη λεβεντιά, τη φυσική αντοχή στο μόχθο και τη βιοπάλη, την ειλικρίνεια και κυρίως την αμεσότητα, τη λακωνικότητα και λιτότητα του ύφους που αποτυπώνονται στα χρονογραφήματά του. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν προίκα πολύτιμη για τη ζωή του. Ο γενέθλιος χώρος λειτούργησε για το έργο του αποτελεσματικά και έντονα ως βιωμένη εμπειρία ή ακαθόριστη πηγή έμπνευσης. Στο άνοιγμα αυτό της ψυχής λειτούργησε ευεργετικά και η συγγένειά του, από την οικογένεια της μητέρας του, με τον μεγάλο Ηπειρώτη λόγιο Χρίστο Χρηστοβασίλη. Τα στοιχεία αυτά μπολιάστηκαν με τις πλούσιες εικόνες τής Μακαρίας γης, της δεύτερης πατρίδας του, αφού εδώ στο Νησί ζει και δραστηριοποιείται τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Ένα ωραίο συνταίριασμα αντίθετων στοιχείων, λοιπόν, συγκροτούν την προσωπικότητά του. Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί και η μεγάλη αγάπη για τη μάνα του, την κυρά Πολυξένη, όπως την αποκαλεί με σεβασμό και τρυφερότητα. Ο Τάκης Βαλαβάνης πνεύμα ανήσυχο, με τη σκέψη προσηλωμένη στον τόπο μας, εργάζεται ακούραστος, γιατί, όπως απαντά σε ερώτηση της εφημερίδας «Ελευθερία», αυτό που τον βασανίζει περισσότερο είναι η απραξία και ομολογεί ότι χαίρεται να γράφει , γιατί δεν τον διακόπτουν, όπως ο ίδιος παρατηρεί χαριτολογώντας. Με την ισχυρή προσωπικότητα και τον δυναμισμό που πηγάζει από τον γενέθλιό του χώρο, το Γκρίμποβο, δεκατέσσερα χρόνια τώρα ασχολείται με τη συγγραφή τού έργου του, που στηρίζεται, όπως ο ίδιος λέει συχνά, στη δυνατή λειτουργία τής μνήμης του, στη γεωγραφική του δεινότητα και το βιωματικό του ύφος. Αναφέρεται, επίσης, σε εμπειρίες που καθόρισαν και άλλαξαν το μέλλον και συνάμα αποτελούν δεσμούς κοινής ιστορικής μοίρας. Έτσι, η προσωπική μνήμη συχνά ταυτίζεται με τη συλλογική και αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Η προσφορά του στον πολιτισμό είναι σημαντική και πολύτιμο το έργο του για τον ιστορικό τού μέλλοντος. Έχουν εκδοθεί τρία βιβλία του «Άλλες εποχές», «Αναδρομές στο χρόνο» και το νεοεκδοθέν βιβλίο του «Σφυροκοπήματα», δώρο πολύτιμο για όλους μας. Πρέπει να προστεθεί ότι πολλά ημιτελή χρονογραφήματα βρίσκονται στο συρτάρι τού γραφείου του για να τα ολοκληρώσει και να δουν το φως τής δημοσιότητας. Έχει δημοσιεύσει πάμπολλα άρθρα του σε τοπικές εφημερίδες, στην Αργείτικη εφημερίδα «Γκριμποβίτικοι Αντίλαλοι», στον «Αγ. Νίκωνα» καθώς και σε περιοδικά. Κύριε Βαλαβάνη, συχνά λέτε «να είμαστε καλά και να γράφουμε». Έτσι θέλουμε να κλείσουμε και εμείς, να σας ευχηθούμε να είστε καλά, να συνεχίσετε να έχετε τη μνημονική ικανότητα που σας χαρακτηρίζει και να ολοκληρώσετε και το υπόλοιπο υλικό που υπάρχει στην αποθήκη του μυαλού σας. Σας ευχαριστούμε πολύ για όσα έχετε προσφέρει σε όλους μας, σας σεβόμαστε και σας τιμούμε ιδιαιτέρως.